@MastersThesis{Quaeghebeur-2001,
  title = {Speltheoretisch leren met imprecieze waarschijnlijkheden: dynamische aspecten},
  author = {Erik Quaeghebeur},
  school = {Universiteit Gent},
  year = {2001},
  abstract = {We bestuderen een leermethode voor eindige spelen in de strategische vorm. Hierbij maken de spelers gebruik van een geschiedenis van reeds gespeelde sessies om inschattingen te maken over de waarschijnlijke strategiekeuze van een tegenspeler. Op die waarschijnlijk geachte strategiekeuze baseren de spelers zich om een eigen strategie te kiezen. We bestuderen hiervoor eerst de wetenschapsdiscipline genaamd speltheorie. We gaan hier in op kenmerkende elementen van spelen en bekijken mogelijke voorstellingswijzen. We gaan dieper in op de voorstelling van een spel in de strategische vorm. Een strategie, een geheel aan regels die de keuze van acties binnen een spel volledig bepalen, en de opbrengstfunctie, die de uitslag van een spel voor de speler vastlegt, worden gedefinieerd. We bekijken hoe we de strategieën van een spel kunnen onderverdelen en welke strategieën optimaal zijn voor een speler. Zo komen we tot volgende concepten: beste antwoord, wat de verzameling van strategieën is die de opbrengst van de speler maximaliseert voor een gegeven strategie van zijn tegenspeler; evenwicht, wat een strategiecombinatie is waar geen enkele speler er voordeel bij heeft om van strategie te veranderen; dominantie, wat een methode is om strategieën te identificeren die het best niet gespeeld worden en maximin-strategie, wat een voorzichtige strategiekeuze is. In tweede instantie bespreken we imprecieze waarschijnlijkheden, wat een onzekerheidsmodel is waar niet alleen rekening kan worden gehouden met onzekerheid, maar ook met onbepaaldheid. We gaan in op de gevolgen van rationaliteitvereisten voor dit model en zijn rekenregels. Er wordt tevens een interpretatie op basis van gokgedrag gegeven aan de grootheden die we gebruiken om waarschijnlijkheden uit te drukken. Voortbouwend op het voorgaande wordt onderzocht hoe we een beslissing kunnen maken tussen keuzes voor verschillende mogelijke strategieën. Dit leidt tot de definitie van maximale strategieën, die goede keuzes zijn voor een speler. Deze beslissingen worden gebaseerd op het Dirichletmodel, dat inschattingen weergeeft over de strategiekeuze van een tegenspeler. We leggen ook uit hoe dit model bijgesteld kan worden door verrekening van de informatie bekomen uit reeds gespeelde sessies. Door het voorgaande te combineren kunnen we de beoogde leermethode formuleren. We maken hier een onderscheid tussen een precieze methode, waarbij er geen rekening wordt gehouden met eventuele onbepaaldheid en twee imprecieze methodes, waarbij dit wel gebeurt. Uiteindelijk bekijken we de dynamica van de leermethode, namelijk de evolutie van de inschattingen van spelers en de door hen gespeelde strategieën. We onderzoeken voornamelijk onder welke voorwaarden er enkel convergentie naar een evenwicht zal optreden.},
  keywords = {evenwicht, fictief spelen, imprecieze waarschijnlijkheden, leren, speltheorie},
  url = {http://hdl.handle.net/1854/6279},
}